Ionisch zilverwater versus colloïdaal zilverwater.
Het belangrijkste van zilverwater is dat het werkt en na 13 jaar ervaring met zilverwater kan ik dit alleen maar steeds weer bevestigen. Het werkt zowel bij mensen als bij dieren en als het bij dieren werkt is er geen suggestie in het spel . Of water nu veel zilverdeeltjes bevat en weinig zilverionen  of veel zilverionen en minder
zilverdeeltjes blijkt  in de praktijk bij het inwendig gebruik van zilver niet duidelijk op de werking van invloed te zijn.

Er wordt door sommigen gesproken over nanodeeltjes zilver die in het bloed door het lichaam stromen en op hun weg de ziektekiemen doden. Dit verhaal wordt door sommige tegenstanders van colloïdaal zilver bestreden met een wetenschappelijke onderbouwing dat dit absoluut niet kan. Men berekent zelfs dat de
levensduur van een nanodeeltje zilver in het bloed op zijn best 8 seconden kan duren en waarna het zilver een reactie heeft ondergaan met zijn omgeving en het is dan geen zuiver zilver meer. 

Niemand kan dit controleren want een nanodeeltje zilver in het bloed is niet zichtbaar te maken . Wanneer we weten dat zilver vrij gemakkelijk met chloor en zwavel reageert is het echter heel goed voor te stellen dat nanozilverdeeltje geen lang leven beschoren is. We kunnen we delen van het traject dat  zilverwater aflegt wanneer het ingenomen wordt vrij simpel zelf chemisch nabootsen en zien dat de verschillen tussen ionisch zilver en zilverdeeltjes hier al weg vallen.

Wanneer we een staafje zuiver zilver  in een oplossing van 10 % zoutzuur zetten zien we hierop een wittig laagje ontstaan van zilverchloride.  Het zuivere zilver blijft niet zuiver maar verbindt zich met het chloor uit het zoutzuur tot zilverchloride.
Wanneer we aan een glas zilverwater een paar druppels 10% verdund zoutzuur toevoegen zien we snel een grijs-witte kleur ontstaan. Het aanwezige zilver heeft zich verbonden met chloor uit het zoutzuur en is omgezet in zilverchloride.  Dit gebeurt dus bij zuiver zilver en ook bij een oplossing die veel ionisch zilver bevat.

Het werkzame bestanddeel van maagsap is zoutzuur. Wanneer het opgeloste zilver in welke vorm dan ook met zoutzuur in aanraking komt gaat het zilver daarmee reageren. Hoe kleiner de deeltjes zoveel  sneller is de hoeveelheid zilver omgezet in zilverchloride, immers veel hele kleine deeltjes geven een ontzettend groot
aanrakingsoppervlak met het zoutzuur. Na het passeren van de maag is het zeer voor de handliggend dat  het zilver omgezet is in zilverchloride. We zien dat het verschil tussen ionisch zilver en het kleine zilverdeeltje hier al weg valt.

Zilver kan weer uit het zilverchloride vrijkomen wanneer dit met ammoniak een binding aangaat.  Ammoniak is in ruime mate in ons lichaam aanwezig ook in ons bloed. Deze proef is ook eenvoudig uit te voeren. Wanneer we in het glas zilverwater dat zilverchloride is geworden  wat ammoniak toevoegen dan zien we de
grijs-witte kleur verdwijnen. 

Nog een punt waarbij vraagtekens gezet kunnen worden bij de bewering dat zilverdeeltjes beter zouden  werken dan zilverionen. Wanneer we een stukje zilver in water doen dan geeft dit zilver  zilverionen af aan het water tot er een bepaald elektrisch evenwicht is bereikt. Het stukje zilver is geheel omringt door zilverionen, dit proces gebeurt  bij alle metalen maar het evenwicht is bij ieder metaal anders.  Dankzij deze eigenschap van metalen is het bestaan van de batterij mogelijk.

Door deze mantel van zilverionen wordt waarschijnlijk de bederfelijkheid van voedingsmiddelen zoals melk vermindert wanneer deze in een kan met een zilveren munt wordt bewaart.  Zilverionen zijn dus altijd aanwezig wanneer zilver in water komt.

Een Zwitsers rapport vermeldt over de ervaring van zilverdraad verwerkt in de chirurgische hechtdraden.  We zien  hier dat zilver de omgeving wordt opgenomen en als een verkleuring (argyria) in de omringende weefsels verzeilt raakt.  We zien dat zilver reageert met zijn omgeving en niet als metaal blijft bestaan.

Bloed kunnen we niet zien als water maar het  is een soep met ontzettend veel chemische en organische bestanddelen die allemaal met elkaar een evenwicht vormen. Het lijkt mij buitengewoon onwaarschijnlijk dat zilver als zuiver deeltje hier ongeschonden in aanwezig kan zijn.  Zelfs alleen dankzij de reacties die zilver aangaat met andere stoffen is het mogelijk dat zilver weer het lichaam kan verlaten.

Als ervaren acupuncturist, die ruim 35 jaar dagelijks bezig is een diagnose van de levensenergie op te maken en ziektebeelden tot gedragspatronen van de levensenergie te herleiden, kan ik niet anders concluderen dat de belangrijkste werking van zilver ligt in het feit dat zilver de biologie van mens en dier zodanig regelt dat ontstekingsactiviteit wordt geremd ongeacht waar dit door wordt veroorzaakt. Duitse artsen in de eerste helft van de vorige eeuw hebben dit eigenlijk ook al geconstateerd. 

Ik wil hier verder niet in details op de ( volgens mij) werkelijke werking van zilver ingaan wie hierover meer info wil kan ik mijn zienswijze in een bestand ontvangen. info@colloidaalzilver.nl

 Geschiedenis van zilver in betrekking tot gezondheid?
Bij de vroegere adel en koningshuizen werden zilveren bekers en schalen gebruikt omdat dit beter voor de gezondheid bleek. Voedingsmiddelen die in zilveren bussenwerden bewaard bleven langer goed. Zilveren munten werden in de melk gelegd omdeze bij kamertemperatuur langer vers te kunnen houden. 
Vanaf 1900 tot het begin van het tijdperk van de moderne antibiotica - ca 1940 met de introductie van de sulfapreparaten- was zilver een van de hoofdpijlers van de medische praktijk in Europa en de U.S.A.. In 1939 werden  94 verschillende zilverpreparaten geregistreerd die tot  1939 in gebruik waren. Tot ca. 1970 werden in veel laboratoria glazen kweekschalen voor bacteriën gesteriliseerd door er een zilveren plaat in te leggen. Vanaf 1970 wordt zilver weer gebruikt bij waterzuivering en in watertanks in de luchtvaart en ruimtevaart en voedingsmiddelenindustrie o.a de Zwitserse firma Katadyn heeft zich hiermee al tientallen jaren gespecialiseerd in waterzuivering en wateropslag zowel voor de voedingsmiddelenindustrie als voor particulier gebruik in bijv. hotels in de tropen. In de jaren 1990- 2000 zien we weer een herontdekking van de mogelijkheden van zilver verwerkt in textiel en schoenen als bacteriedoder en geurbestrijder.  In 2005 wordt zilver ook gebruikt als vezel in ondergoed van het engelse leger in Irak ter voorkoming van bacteriële infecties.

De geloofwaardige berichten over onderzoek en de werking van zilver tegen microorganismen en virussen zijn voor het grootste deel positief. Een enkele maal wordt een falen van zilver in dit verband vermeldt. Zo bleek uit een studie over de uitwerking tegen miroorganismen:  2004 van Hasselt  woordelijk: Conclusion: As the tested colloidal silver solutions did not show any antimicrobial effect in vitro on the microorganisms, claims of colloidal silver's antimicrobical potency are misleading and there is no place for it as an antiseptic.
Welk soort water hier is gebuikt is niet bekend. Mogelijk ontstane verbindingen van zilverchloride scheiden geen zilver-ionen af aan het water en kunnen daarom ook niet als een anti-septisch middel beschouwd worden.(zie ook zilverchloride) 
Tegenwoordig wordt zilverwater in Nederland als een voedingssupplement beschouwt.

Is zilver schadelijk voor de gezondheid?
Wanneer er hele grote hoeveelheden zilver in korte tijd inwendig worden gebruikt kan er opslag van zilver in het lichaam ontstaan. Een deel daarvan slaat neer in de huid en er ontstaat dan argyria  (zie ook argyria) een grijze verkleuring van de huid.
Ook in de afgelopen 30 jaar zijn er argyria gevallen bekend welke altijd ontstonden na vele jaren intensief dagelijks inwendig gebruik van zilverpreparaten.
Er zijn extreme gevallen bekend via internethomepages van een inname van 1,5 gram zilver in 14 dagen tot 124 gram zilver na 9 jaar. 
Bij 1,5 gram in 14 dagen betekent dit een consumptie van 150 liter zilverwater van 10 ppm of 50 liter zilverwater van 30 ppm. Dit is meer dan 10 liter per dag van zilverwater 10 ppm of  3 liter per dag van 30 ppm.
Bij 124 gram zilver in 9 jaar  betekent het dat 12400 liter zilverwater van 10 ppm geconsumeerd moet worden. Dit betekent 9 jaar lang per dag 3 liter 10 ppm of 1 liter 30 ppm.

Zilver in de vorm van zilverpreparaten zijn in de periode vanaf 1900 tot 1940 in vele honderden miljoenen gevallen gebruikt in Europa en Amerika.
Publicaties gedurende meer dan honderd jaar over klinisch en experimenteel onderzoek hebben laten zien dat zilver een verbazingwekkend veilige stof is, hierin verschillend van zijn neefjes in de zware metalen zoals lood,  kwik, cadmium en goud.
Bij normaal gebruik van colloïdaal zilver wordt dit geleidelijk weer door het lichaam  uitgescheiden. 
Men krijgt dagelijks enkele microgrammen (1 microgram= een miljoenste gram) zilver  binnen via de voeding. 
In de jaren 1900 tot 1940 werd voor therapeutische doeleinden ongelimiteerde injectiehoeveelheden gebruikt van 0,5 mg tot 1 mg zilver  (dit is 500 tot 1000  microgram!). Incidentele injecties van 10 mg of hoger waren normaal. 
Hedendaags toxicologisch onderzoek bevestigt deze veiligheid. 

In het algemeen zijn de zilverzouten en met name zilvernitraat wel meer toxisch dan zuiver zilver. 
 Publicity:  I. Romans (1954)" Silver compounds" & Oligoynamic Metals" in Antiseptics, Disinfectants, Fungicides   and Chemical and Physical Sterilization, G. Reddish, ed Philadelphia: Lea & Febiger, 380-428 
Romans schrijft: Sollman (1943) nam waar dat zilvernitraat in dosis van 10 tot 100 mg  oraal (via de  mond) ingenomen geen symptomen ontwikkelt. Grotere hoeveelheden zilvernitraat boven  2500mg  veroorzaken acute maagslijmvliesontsteking. 
Deze reacties zijn zuiver lokaal, een dosis van 10 gram zilvernitraat is meestal fataal en  kan in enkele uren de dood tot gevolg hebben. 
In  the Lancet in 1912 schrijft de dokter C.E Macleod op basis van het wijd verspreid klinisch gebruik van chemisch vervaardigd colloïdaal zilver (de zgn.  silver 'collosols' met een sterkte van 500 ppm): "Ze mogen lokaal uitwendig, onderhuids en intraveneus, of via de mond worden gebruikt. En omdat het  niet toxisch is kan de onderhuidse dosis ongelimiteerd zijn. Experimentele injecties van 1 tot 2 cc van  500 ppm zilver betekenden een dosis van 1/2 tot 1 mg zilver.

Dierstudies?
Er zijn vele dierstudies met zilverpreparaten geweest in de afgelopen eeuw. 
In 1927 Huebner vond dat de dodelijk dosis bij een intraveneuze injectie bij konijnen met colloïdaal   zilver lag op 0,065 gram per kilo. Dit betekent bij een mens van 70 kg een injectiedosis van 4,550  gram puur zilver." 
Hill en Tilbury rapporteren in1939 over veel dierstudies met een verzadigde  zilveroxideoplossing van 1,52 gram per liter  Van deze oplossing werd per dag  enkele malen 4 cc intraveneus geïnjecteerd bij verschillende diersoorten gedurende een perioden van 3 weken zonder dat er toxische verschijnselen optraden. Een  overeenkomstige dosis bij een mens zou neerkomen op 1190 mg zilver per dag. 
Het medische injectieprotocol met zilver tot in de jaren 1940  lag gemiddeld tussen 1 tot 10 mg zilver per dag en soms meer..

Argyria, ontstaat er een grijze verkleuring van de huid t.g.v. zilver?
Wanneer er hele grote hoeveelheden zilver in korte tijd inwendig worden gebruikt kan dit ontstaan.
Ook in de afgelopen 30 jaar zijn er argyria gevallen bekend welke altijd ontstonden na vele jaren intensief dagelijks inwendig gebruik van zilverpreparaten.
Er zijn extreme gevallen bekend via internethomepages van een inname van 1,5 gram zilver in 14 dagen tot 124 gram zilver na 9 jaar.
Bij 1,5 gram in 14 dagen betekent dit een consumptie van 150 liter zilverwater van 10 ppm of 50 liter zilverwater van 30 ppm. Dit is meer dan 10 liter per dag van zilverwater 10 ppm of  3 liter per dag van 30 ppm.
Bij 124 gram zilver in 9 jaar  betekent dat 12400 liter zilverwater van 10 ppm geconsumeerd moeten worden. Dit betekent 9 jaar lang per dag 3 liter 10 ppm.

Als grote hoeveelheden zilver in het lichaam achterblijven slaat een deel daarvan neer precies onder de huidoppervlakte, wat vooral onder invloed van het zonlicht een permanent grijze kleur aan de huid kan geven. Dit wordt Argyria genoemd. De donkere kleur zou ontstaan door
het donkere Ag2S ( zilversulfiet)., zilver-eiwitcomplexen of zilver in hele kleine korreltjes. Dit zet zich af in de huid, bij de zweetklieren en ook bij de "maantjes"  aan de onderkant in de nagels en ook in inwendige organen. Van argyria is men  niet ziek en het is ook geen allergie voor zilver.

Zilver bindt zich graag aan zwavelbruggen van eiwitten. Deze eigenschap maakt het ook mogelijk de uitscheiding van zilver te bevorderen met voedingssupplementen als NAC (een verbinding van het zwavelhoudende aminozuur N-Acetyl -L-Cystine) en ook MSM (organisch gebonden zwavel). 
Het probleem met argyria is dat het niet meer verdwijnt wanneer het eenmaal is ontstaanen alleen een laserbehandeling van de huid schijnt wat resultaat te geven. Onderzoek wijst wel uit dat argyria ongevaarlijk is en de kans hierop bij gebruik van kleine hoeveelheden zilver met langere tussenpozen tussen het gebruik vrijwel niet bestaat.

Een enkele keer ontstaat argyria ook wel eens na jaren in de omgeving van een plaats waar iets van zilver is geïmplanteerd. 
Een internetbericht van een Zwitserse vrouw van 70 jaar: bij haar werd bij een oogoperatie van 58 jaar geleden hechtdraad gebruikt waarin zilver was verwerkt wat na de operatie inwendig was blijven zitten. Dit veroorzaakte later een grijsbruine verkleuring van de huid rond het oog. Bij onderzoek werden hoge zilverwaarden in de huid gevonden. 
Het blijkt dat bij kronen in de mond ook een verkleuring van de keramische kroon ontstaat
tengevolge van zilverafzetting vanuit de zilverhoudende bevestigingsmaterialen. 

Is er onderzoek gedaan naar argyria?
Uitgebreid onderzoek over argyria is in de jaren voor de 2e wereldoorlog gedaan. Vooral bij het  gebruik van zilverzouten. Ook na de tweede wereldoorlog zijn er publicaties geweest. 

B.Fowler & Nordberg (1986) Handbook on the Toxicology of Metals, L.Friberg, G. Nordberg & V.
Fowler en Nordberg  vertellen in hun handboek over de Toxycology of Metals (1986) in het hoofdstuk  Silver:  Argyria is een blauwgrijze verkleuring van de huid die hoewel niet esthetisch is, toch onschuldig is. Bij inhalatie zou een dosis van 1-8 gram nodig zijn om dit te kunnen veroorzaken. Opname via de spijsvertering vraagt wat meer ca. 1 tot 30 gram aan oplosbare zilverzouten 

De artsen Hill en Pillsbury hebben over een uitgebreid onderzoek met 601 referenties verslag gedaan  (W. Hill & Pillsbury, Argyria – The Pharmacology of Silver, Baltimore: Williams & Wilkins, 1939) 
 Hill en Pillsbury stellen dat er geen aantoonbare fysiologische veranderingen zijn te vinden in wanneer weefsels of organen grotere hoeveelheden zilver hebben opgeslagen. Afgezien van de zilveropslag wijst microscopisch onderzoek ook niet op veranderingen.  Argyria is daarom alleen vanuit een cosmetisch oogpunt belangrijk. 
Hill en Pillsbury konden slechts 239 gerapporteerde gevallen van argyria vinden zowel in Europa als Amerika over een periode van 40 jaar. 
Slechts 16 gevallen werden genoteerd van minder dan 1 jaar lang dagelijks gebruik van   zilverpreparaten. Ongeveer de helft van de gevallen had een dagelijks gebruik van zilverpreparaten gedurende minder dan 3 jaar. De andere helft gebruikte dagelijks zilver in een periode van 3 tot 25 jaar. 
De gepubliceerde (214 gevallen) informatie gaf ook gegevens over het zilverpreparaat. 
  55% van de argyria gevallen werden door zilvernitraat veroorzaakt. 
  13% werd veroorzaakt door Argyrol een licht zilver-eiwitpreparaat. 
  9% werd veroorzaakt door Silver arsphenamine 
  6% werd veroorzaakt door Collargol een chemisch vervaardigd colloïdaal zilver en verschillende andere producten.
In hun samenvatting stellen Hill en Pillsbury dat met betrekking tot Argyria  de totale injectiedosis van  Silver arsphenamine  tot 6 gram mag oplopen.(dit bevat 0,9 gram zilver). 
Bij zilvernitraat werd de grens gesteld bij 6 gram  een orale inname van een oplossingen over een  langere periode ingenomen. Dit komt neer op 3,8 gram zilver. 

Hoe voorkom je argyria en een overmatige opslag van zilver? 
1. Door colloïdaal zilver met verstand te gebruiken en niet als een soort preventief middel gedurende jaren achtereen inwendig gebruiken. Gebruik bij voorkeur een lage dosering met een lage concentratie zilver wanneer u het langere tijd gaat gebruiken. Zilver bindt zich graag aan zwavelbruggen van eiwitten. Deze eigenschap maakt het ook  mogelijk de uitscheiding van zilver te bevorderen met voedingssupplementen als NAC( een verbinding van het zwavelhoudende aminozuur N-Acetyl -L-Cystine ) en ook   MSM(organisch gebonden zwavel)

Het voedingssupplement NAC( een verbinding van het zwavelhoudende aminozuur N-Acetyl
  -L-Cystine L-cystine) zou een bescherming geven tegen de opslag van zilver en de uitscheiding  bevorderen. Verschillende onderzoekers wijzen op het nut van NAC bij vergiftiging door zware metalen zoals kwik, goud, zilvernitraat.  Fowler en Nordberg verwijzen naar proeven met ratten door Alexander en Aeseth (1981) bij injecties  met zilvernitraat.
Publicaties: 
 B.Fowler & Nordberg (1986) Handbook on the Toxicology of Metals, L.Friberg, G. Nordberg & V.
 Vouk, eds Amsterdam: Elsevier Sci. Publ. Vol.2 
 J. Dawson et al (1984)” The Effectiveness of N-acetylcystiene “ Arch Toxicol 55,11-15 
 L.Bergstrom et al (1986)” Pharmaokinetics of N-acetylcystine in Man” Eur J Clin Pharmacol.31,  217-22 
A.Lorber et al (1973) “ Clinical Application for Heavy metal-Complexing Potential of
  N-acetylcysteine” J Clin Pharmacol 13, 332-36

Heeft u een boekje over alle aspecten van de toepassing van zilver met betrekking tot het behouden van de gezondheid?
Belangstellenden kunnen van mij een bestand ontvangen waarin de ervaring en publicaties van de afgelopen jaren en gegevens van 7 jaar internet zijn samengevat.

Is er iets bekend over de invloed van zilver op de werkingsgebieden van de chakra's.
Mijn eigen visie vanuit de praktijk vindt u op de volgende pagina spirituele ontwikkeling

Ik gebruik gekookt gedestilleerd water maar het krijgt geen gele kleur tijdens de bereiding van CZ, ook niet na lange tijd.
Dit ligt waarschijnlijk aan het water. Bij alle merken komt incidenteel wel eens een minder goede fles voor. Ook bij het dure Aqua purificata van de apotheek. Dit wordt ook bepaald door de zuurgraad van het water en deze kan nog wel eens wisselen.. Het merk TENDO levert een goede kwaliteit gedistilleerd water tegen een normale prijs (1liter kost ongeveer €  1,70-€ 2,00) Het is verkrijgbaar bij de DA-drogist. Men kan ook een doos met 12 flessen van 1 liter bij deze drogist bestellen. Ook bij TENDO komen wisselingen voor.
Wilt u experimenteren met de fabricage, dan kunt u het goedkope gedemineraliseeerde water uit de supermarkt gebruiken. Begin eerst eens met een kleine hoeveelheid gekookt gedist. water bijv. een glas Pas als dat goed gaat, begin dan met grotere hoeveelheden.

Als het water nu geen gele kleur gekregen heeft kan ik het dan nog gebruiken of moet ik dit weggooien?
Als de elektroden verkleurd zijn is er zilver in het water gekomen het is alleen moeilijk te schatten hoeveel zilver in het water is gekomen.  Wanneer u gedestillleerd water heeft gebruikt wordt dit altijd wat geel zodra u boven de 10 ppm komt. Soms is de zuurgraad van het water hoger en dan is de ppm waaarde waarbij de gele verkleuring optreed hoger. Dat punt van verkleuring kan dan oplopen tot 20-25 ppm.

Het verschil tussen gedistilleerd water en gedemineraliseerd water(demi-water).
Gedistilleerde water van goede kwaliteit is verkrijgbaar bij de apotheek onder de naam Aqua purificata.  Bij de goede drogist is gedistilleerd water van het fabrikaat Tendo voordelig te verkrijgen. Ook is de bevroren condens uit de diepvrieskist of koelkast bruikbaar wanneer we dit laten smelten. 
Gedemineraliseerd water (bij apotheek, drogist) van goede kwaliteit is bruikbaar voor zilverwater. dat uitwendig wordt gebruikt. Dit is erg voordelig. In deze tijd wordt dit water gemaakt door  meerdere membraanfilters achter elkaar waardoor een goede kwaliteit verkregen wordt. Omdat het water niet verpakt en opgeslagen is volgens de wettelijke voorschriften voor drinkwater staat op de verpakking dat het niet geschikt is voor inwendig gebruik. Het is nodig dit water eerst flink te laten doorkoken voordat men het gebruikt om zilverwater mee te maken.Voor het bereiden van zilverwater is het nuttig alle soorten water eerst goed te koken voor het gebruik. 

Ik gebruik water dat uit een membraanfilter komt om zilverwater te maken. Het membraanfilter haalt alle mineralen uit het water, maar het water wordt toch niet of maar heel weinig geel.
Membraanfilters worden  uit milieu-overwegingen door bij sommige mensen die schoon water willen hebben in het huishouden gebruikt. Membraanfilters werken volgens omgekeerde osmose. Deze filters worden o.a ook gebruikt aan boord van schepen om van zeewater zoet water te maken. Bij navraag bij  fabrikanten blijkt dat deze filters  wel chloor doorlaten. Het gefilterde water bevat daardoor wel chloor.
In het meeste water zitten sporen van keukenzout (NaCl) en aan leidingwater is ook nog chloor toegevoegd. Bij zout water en leidingwater blijken chloor-ionen door het filter te gaan. Dit chloor gaat een binding aan met het zilver en er ontstaat zilverchloride. Dit is kleurloos wit en daardoor verkleurt het water niet of pas nadat alle chloor gebonden is met het zilver. We krijgen dan een mengsel van zilverchloride en colloidaal zilver. We kunnen proberen chloor door verdamping uit het water verwijderen door het gefilterde water voor gebruik een tijdje te koken.

De bereiding van het zilverwater duurt steeds langer raken de elektroden uitgeput?
De elektroden kunnen niet uitgeput raken want ze zijn geheel van zuiver zilver. Ze worden alleen dunner waardoor de oppervlakte steeds kleiner wordt. Het zilver geleidelijk lost immers geleidelijk op in het water.Als u het proces weer wilt versnellen moet u een nieuwe elektrode aan de ene pool doen en de twee andere tesamen aan de andere pool van het elektrische voedingsapparaat of de batterij. De elektroden goed schoon wrijven na gebruik met keukenpapier.

De elektroden verkleuren tijdens het gebruik, is dit normaal?
Ja dit is normaal. Na het gebruik goed schoon wrijven met keukenpapier.

Moet ik het zilverwater altijd donker en in glas bewaren?
Wanneer u het gemaakte water binnen een week opmaakt is er meestal niets aan de hand. U kunt het water dan gerust in een plastic flesje bewaren en zelfs ook in het licht, hoewel direkt zonlicht beter vermeden kan worden. Niet alle kunststof gedraagt zich hetzelfde. Polyetheen flesjes lijken de minste invloed uit te oefenen.
Alle publicaties over bewaren en opslag zijn meer een probleem voor de fabrikant die zijn produkt via winkels moet verkopen. 

Is de te gebruiken sterkte van het zilverwater belangrijk?
Hierover verschillen de opvattingen. In de USA wordt vaak met geel zilverwater gewerkt.
In de praktijk blijkt een sterkte van 6-15 ppm een goed uitgangspunt te zijn. Bij onvoldoende reactie blijkt een verhoging van de dosis of sterkte meestal weinig beter resultaat te geven. Het is dus niet zo erg kritisch. 
Een hele sterke dosis bijv 200-400 ppm in grotere hoeveelheden  is voor langdurig gebruik zonder meer af te raden. Men kan beter een andere benadering van het probleem zoeken en zeker niet zelf blijven modderen.

Verkleurt het zilverwater altijd wanneer er een hoge concentratie zilver aanwezig is?
Ja, het water verkleurt altijd wanneer er verder geen andere bestanddelen aanwezig zijn.in het gebruikte water , dus bij gebruik van gedestillleerd water. Zodra er sporen zout  (bijv. NaCl) het water aanwezig zijn , is er geen gele verkleuring meer door het onstane sporen zilverchloride.

Is zilverchloride schadelijk voor de gezondheid?
Het kan ontstaan door de verbinding tussen zilver en chloor (bijv. het zoutzuur van de maag HCl). 
Zilverchloride is een zilverzout dat vrijwel onoplosbaar is in water. Zilverchloride geeft in zuiver water geen zilver-ionen af waardoor de anti-septische werking twijfelachtig wordt. Door de aanwezigheid van wat ammoniak kunnen zilver-ionen van het zilverchloride vrijkomen waardoor wel de anti-septische werking kan ontstaan. De bereiding van zilverwater met een zeezoutoplossing of leidingwater, bronwater of water uit een membraanfilter kan sporen zilverchloride doen ontstaan waardoor de oplossing kleurloos tot grijs wordt. Onder invloed van weinig ammoniak komt het zilver weer vrij, ammoniak is altijd in ons bloed aanwezig . Ammoniak wordt o.a. door de lever aangemaakt.
Hierdoor kan bij inwendig gebruik van lage concentraties zilver kan de mogelijk ontstane zilverchloride waarschijnlijk gemakkelijk weer afgebroken worden. De ervaringen die de afgelopen 10 jaar bekend zijn geworden van gebruikers (zowel mens als dier) van zilverwater wijzen sterk in deze richting.
Van de zilververbindingen is zilvernitraat de schadelijkste stof.. 

Wat vindt uzelf van de uitwerking van zilverwater?
Uit de vele jaren praktijkervaring ben ik persoonlijk van mening dat zilverwater inwendig gebruikt vooral (en waarschijnlijk als belangrijkste uitwerking) een soort kanaliserende, sturende werking heeft op het gehele lichamelijke organisme en dat van hieruit zijn wonderbaarlijke veelzijdige werking is te verklaren.
Het bacteriedodende effect van zilver als metaal speelt waarschijnlijk een ondergeschikte rol.