Vanuit een ervaring vanaf
1997 kan
het volgende gezegd worden:
Er zijn verschillende methoden om
zilverwater
te maken. Voor de leek is de onderstaande methode eenvoudig, goed
bruikbaar
en niet gevaarlijk.
1.Breng 1/4 liter gedestilleerd
water aan de kook in een pan van roestvrij staal of elektrische
waterkoker
zonder kalkaanslag.
2. Giet dit in een glas..
3. Zet hierin twee zuiver (99,99%)
zilveren
elektrodes met behulp van een simpele elektrodenhouder van karton of
hout.
4. Sluit de 27 Volt batterij aan op
de
elektrodes met een klemmetje en na ca 10 minuten de verbinding weer
losmaken
U heeft nu een glas
colloïdaal
zilverwater gemaakt met een sterkte van ca 3-6 ppm.
Het is verstandig het water af en
toe
te laten circuleren zodat het zilver zich door het water verdeelt.
In het water onstaat namelijk een
spanningsveld
tussen de elektroden. De zilverdeeltjes hopen zich op vooral langs de
veldlijnen
tussen de elektroden, zodat de concentratie hier veel groter wordt dan
in het overige water. Hierdoor ontstaan vlokken en kan het zilver zelfs
op het glas bij de elektroden neerslaan
Het kan beter!
VOOR DE
KNUTSELAARS
! (naar aanleiding van vragen )
Bent u een handige knutselaar in
elektra?
Zorg dat de stroom begrensd wordt
door
een serieweerstand op te nemen in een van de verbindingssnoeren.
De hoeveelheid zilver die vrij komt
wordt
bepaald door de stroomsterkte en niet door de spanning. Door de
begrenzing
van de stroom tot max. ca. 5 -10 mA begrenzen we ook de afmeting van de
deeltjes.
Zorg dat de stroom begrensd wordt
door
een serieweerstand op te nemen in een van de verbindingssnoeren.
De grootte van de
zilverdeeltjes
wordt bepaald door de stroomdichtheid. De stroomdichtheid wordt bepaald
door de contactoppervlakte tussen het zilver en het water en de
stroomsterkte
die hier doorheen gaat. Als de stroomdichtheid groter wordt terwijl de
stroomsterkte gelijk blijft dan worden de zilverdeeltjes groter.
De hoeveelheid zilver die aan het
water
wordt afgegeven is exact te berekenen wanneer men de stroomsterkte meet
op verschillende momenten tijdens het proces. Hiertoe moet we met een
milliampere-meter
het verloop van de stroomsterkte meten. Op internet is een programma te
downloaden dat in Exell een rekenprogramma heeft: .http://www.silvermedicine.org/faradaycalculator.html
Constante stroomgenerator.
Een serieweerstand begrenst de stroom maar de stroom is niet constant.
Met wat elektronica kan men een begrenzer maken die zorgt dat de stroom
altijd constant blijft, onafhankelijk van de weerstand van het water.
Dit betekent dat de zilverafgifte ook constant is en deze is daardoor
gemakkelijk te bepalen in relatie tot de tijd. Je hebt zo per minuut
een vaste afgifte van zilver.
Voordelen van het gebruik van kokend gedistilleerd water.
Door de grotere molecuulbeweging van het water is de
stroomgeleiding van het water beter zodat het proces gemakkelijker
opgang komt. Tijdens het proces komt er door de electrolyse bij
de elektroden waterstof en zuurstof vrij. Door de hitte gaat deze niet
zo gauw als belletjes op de elektroden zitten maar snel het water uit.
Als er belletjes op de elektrode zitten wordt de oppervlakte van de
elektrode kleiner en de stroomdichtheid daarmee groter. Bij een grotere
stroomdichtheid zijn de zilverdeeltjes groter en dit is minder gewenst.
Gedistilleerd water of gedemineraliseerd
water gebuiken?
De kwaliteit van gedistilleerd water kan wisselen ook bij
dezelfde fabrikant. Ook de zuurgraad kan soms ineens afwijken. De prijs
is hier geen graadmeter voor de kwaliteit.
De kwaliteit van het gedemineraliseerde water is veel beter geworden
vergeleken met de jaren rond de eeuwwisseling. Het wordt tegenwoordig
door meerdere membraanfilters geleid en soms bevat het zelfs minder
mineralen mineralen dan gedistilleerd water. Membraanfilters laten nog
wel eens sporen chloor door. Wanneer er meerdere filters gebruikt zijn
wordt dit sterk gereduceerd. De vermelding op de verpakking niet
geschikt voor inwendig gebruik heeft alleen betrekking op de wettelijke
voorschriften die gelden voor de verpakking en opslag van drinkwater.
Gedemineraliseerd water is daarom tegenwoordig goed te gebruiken en
koken bij de produktie van zilverwater.
Geel
zilverwater.
Zilverwater
dat
met gedistilleerd water wordt gemaakt krijgt vanaf een concentratie van
10 ppm een licht gele kleur die bij oplopende concentratie steeds
donkerder
wordt tot een bruinachtig kleur. De zuurgraad van het water is
ook van invloed op het momnet waarop het water verkleurt. Deze
zuurgraad blijkt bij leveranciers van gedestilleerd water niet altijd
constant te zijn en soms kleurt het gedistilleerde water pas bij 20 -25
ppm als de zuurgraad hoog is.
Bij een hoge concentratie geel zilverwater
zien we het zilver zelfs neerslaan op het glas en er treedt er
vlokvorming
op. Bij een concentratie van 40 ppm en hoger is de kleur amber geel .
Wanneer
er sporen keukenzout (NaCl)of chloor (Cl) in het water zitten zal het
zilver
zich eerst met de chloor-ionen gaan verbinden en ontstaat
zilverchloride.
Het water verkleurt dan niet of pas in een veel later stadium wanneer
alle
chloor is gebonden.
Over het
gebruik
van hogere concentraties zilver wordt verschillend gedacht. Sommige
mensen
willen niet anders, maar bij langdurig gebruik lijkt mij
voorzichtigheid
geboden. Een gezond lichaam mag het zilver dan wel geleidelijk
uitscheiden
maar met een chronisch ziek en verzwakt lichaam is het verstandig op te
passen als we de uitscheidingsfunctie niet kunnen controleren.
BEWAREN
van zilverwater.
Algemeen:
Direct na de bereiding moet het zilverwater in een glazen flesje
(liefst
donker glas) worden bewaard. Algemeen geldt: geen fles van metaal
gebruiken
en oppassen met kunststof. Op een donkere plaats op normale
kamertemperatuur
bewaren. Door de inwerking van zonlicht verliest de zilveroplossing
zijn
kwaliteit doordat het de lading van de zilver-ionen neutraliseert die
de
deeltjes zwevend houdt. Bewaren in een thermoskan met een glazen
binnenfles
gaat ook prima.
In de praktijk
blijkt
dat zilverwater echt wel enkele dagen of zelfs weken in een plastic
fles bewaart kan worden
zonder dat de kwaliteit merkbaar in het gebruik achteruit gaat,
hetzelfde
geldt voor het zonlicht hoewel direct zonlicht liefst vermeden dient te
worden. Bewaren in polyetheen geeft als kunststof nog de minste
verliezen.
Wanneer we wekelijks een kleine hoeveelheid zilverwater voor eigen
gebruik
maken speelt het bewaren hiervan een ondergeschikte rol.
Het is vooral
een
probleem voor fabrikanten die hun producten in winkels moeten verkopen
en zo geen zicht hebben op de manier waarop het voor langere tijd wordt
opgeslagen.
Colloïdaal
zilverwater gemaakt met zoutoplossing, met bronwater of
leidingwater.
Om de
geleiding
van het gedistilleerde water bij de start wat beter te maken doet men
soms
een heel klein beetje van een oplossing van keukenzout of zeezout in
het water.
Hierdoor wordt
het
fabricageproces versneld omdat de stroom bij de start groter is. Het
water
wordt tijdens het proces iets grijs en krijgt dus geen gele kleur. Er
ontstaat
een witte wolk bij de elektrode. Deze wolk bestaat uit zilverchloride
(niet oplosbaar in water) een zilverzout. Deze oplossing van
zilverchloride
werkt wanneer het wordt ingenomen niet veel minder dan dan het
zuivere
zilver. Waarschijnlijk omdat kleine hoeveelheden zilverchloride in het
lichaam door ammoniak kunnen worden gesplitst in zilver. Het nadeel is
dat de zilverconcentratie niet aan de kleur is in te schatten.
Ook een
elektrische
meting van de zilverconcentratie door middel van een
geleidingsvermogenmeting
van het zilverwater onbetrouwbaar is geworden omdat het
geleidingsvermogen
bij de aanvang al hoog is door door de zoutoplossing.
Zilverchloride
zelf
geeft moeilijk zilver-ionen af waardoor de bacteriedodende werking
minder
is. Voor uitwendige toepassing als desinfectans heeft dit
zilverchloride
dan ook veel minder waarde dan zuiver zilver. Inwendig wordt
zilverchloride
waarschijnlijk weer omgezet in zilver omdat er in het bloed en de lever
ammoniak aanwezig is hier is het bruikbaar.
Bij grote
hoeveelheden
zilverchloride moet er veel ammoniak aanwezig zijn om dit om te
zetten.
Hetzelfde
geldt
voor colloïdaal zilver gemaakt in bronwater of leidingwater. De
daarin
aanwezige sporen van zuren, zouten, metalen enz zijn meestal al in
waarden
van totaal 200 tot 400 ppm aanwezig en zorgen voor een geleiding van
het
water. Deze stoffen kunnen bij het maken van het zilverwater in
verbinding
gaan met het zilver. Chloor, als onderdeel van het altijd in bron en
leidingwater
aanwezige keukenzout (NaCl), reageert het gemakkelijkst met het zilver
en we zien dan ook altijd de witgrijze wolk van zilverchloride
ontstaan.
Ter
illustratie vindt
u hier onder een waarschuwing zoals u die op het internet kunt tegen
komen.
Op de foto ziet u de verschillende bestanddelen die ontstaan wanneer
bronwater
wordt gebruikt of leidingwater of gedestilleeerd water waaraan wat
zeezout
is togevoegd.
Sommige
leveranciers van zilverwater proberen (ter meerdere glorie van hun
eigen
verkoop) mensen af te schrikken om zelf zilverwater te maken.
Van
deze onderstaande waarschuwing wordt dan gebruik gemaakt.
Wanneer
u gewoon gedestilleerd of gedemineraliseerd water van goede
kwaliteit
gebruikt dan ontstaan alle genoemde bijprodukten niet.
WARNING:
DO-IT-YOURSELF
HOME GENERATORS MAKE TOXIC COLLOIDAL SILVER

THIS IS
A HOMEMADE
PRODUCT WHICH IS TOXIC FOR HUMANS
Photographed
by Mary Major at UBC Department of Metals and Material Engineering
Microscopy
Laboratory.
30,000X SEM Scale 1 mm = 15 nm
Photo
indicates:
1) Silver
particles
-dark balls and clusters
2) Silver
crystals
-transparent gray bubbles
3) Silver
chlorides
-gray striped blotches
4) Foreign
contaminates
SILVER
CHLORIDES
& CONTAMINATES ARE DANGEROUS TO YOUR HEALTH
Silver
Chlorides
and foreign contamination are known to cause argyria
|